مشترک داریم ،فرهنگ مشترک داریم،زبان مشترک داریم  می گویند:نووووچ!!ویااگرخیلی احساساتشان را به جوش آورده بگویی:

« من از سکوت شب سردتان خبردارم       شهیدداده ام ازدردتان خبردارم

تویی که کوچه غربت سپرده ای بامن      ونعش سوخته برشانه برده ای بامن»

بازمی گویند نووووچ!! بگوئی ماهمسایه دیوار به دیوارتان هستیم،رفیق حجره وگرمابه و

گلستان تان هستیم،ویاحتی اگرمظلوم نمائی کرده وترحم شان را جلب نمائی وفریادبزنی که:

 این همه سال برایتان سختکوشترین وکم مزدترین کارگردنیا بودیم:

به هرچه آینه تصویری ازشکست من است       به سنگ سنگ بناها نشان دست من است.

بازخواهند گفت:نووووچ!! تازه آدم می فهمدکه: کشورها رفیق ندارند؛منافع دارند))).

مدرسه ای در نزدیکی خانه مان بود که از درو همسایه شنیده بودیم دبیرهایش بچه هارا کتک

می زند.باشور ومشورت خانوادگی تصمیم گرفتیم بچه مان را دراین مدرسه ثبت نام نکنیم.

رفتیم یک خیابان دورتردرمدرسه دیگری ثبت نام کردیم.مدیر مدرسه به هیچ عنوان حاضربه ثبت نام نمی شد به همان دلیلی که اخبار اعلام کرده بود،که اتباع باید برگردندو...من هرچه اصرار می کردم که بابا حساب محصلین از بقیه مهاجرین سوااست وما پاسپورت داریم ودارای ویزاو اقامت معترهستیم؛مدیر محترم انکار میکرد.( این مدیرراازباب مشت نمونه خروارآوردم.داستانهای مشابه وازاین بدتررادوستانم برایم تعریف کرده اند.مثل اینکه اعلام این خبر سوژه ای شده بود برای یک عده آدمهای مغرض وعقده ای که هرچه عقده داشتند برسر اتباع خالی می کردند.من حیران ومبهوت مانده بودم که خدایا مگر ما چکارکرده ایم که حتی از  

برخوردمناسب هم با من خودداری می کنند) بعدازکلی باز پرسی وسوال وجواب که چکار باید بکنیم وچکار نکنیم؛ به شرط آوردن نامه ای از مرکز جهانی علوم اسلامی مبنی برداشتن گواهی اشتغال به تحصیل واقامت معتبر حاضر شدند که موقتا(تازمانی که دستوری جدیدی نیامده واگر دستور بیاید که فلانیها اقامه شان باطل است فورا باید بچه تان راازمدرسه بیرون کنید لازم نباشد ما یادآوری کنیم) ثبت نام نمایند.

 درراه مدرسه تا خانه با خودم می گفتم اِی روزگار! خوش پراکندی زهم شیرازه آمال من.چه فکرمی کردیم وچه شد؟!!

خلاصه باثبت نام بچه ام اولین دغدغه ذهنی ام که به وجودآمده بود( یابه وجودآورده بودند)برطرف شد.ولحظه شروع مدارس راانتظارمی کشیدیم. ده روزی تاآغازکلاسهای مدارس مانده بود،که سفری در زابل برایم پیش آمدو چون ثبت نام تمام شده بود من با خیال راحت(البته نه چندان راحت،جای نگرانی نبود ولی نمیدانم چرادلم بی قراربود یعنی شور

می زدمثل روزهای شده بودم که شب قبلش کابوس دیده بودم،بااین حال) به سفر رفتم.

آنچه هرگز فراموش نمی کنم،آنچه باعث شدتا خیلی از خاطرات تلخ دیگربرایم تکرار شود، آنچه باعث شد تامن دست به نوشتن خاطراتی اینگونه بزنم،آنچه برای یک مدیربافهم وشعورننگ وذلت است نه افتخاروخدمت،این است که بعداز سفرفهمیدم پسربی گناه وطفل معصوم مرا بی خود وبی جهت ازمدرسه اخراج کرده اند.

 پسری که هنوزاولین درسش را نگرفته، وهنوزشیرینی گفتارمعلم رادرک نکرده، هنوزروی نمیکت ننشسته،هنوزدوست وهمکلاسی برای خودش انتخاب نکرده،هنوزلذت اولین زنگ تفریح رانچشیده،هنوزحتی یک لحظه ازشیطنت های شیرین کودکی درمدرسه راندیده وهنوزعلاوه بربسیاری ازندانسته هایش معنی اخراج را هم نمی داند؛راحت پرونده اش را داده اند زیر بغلش واورا راهی خانه کرده اند.

آری. قانون باعث شد تا پسرم دراولین روز مدرسه حضورنداشته باشد.باعث شدتاپسرم درجشن آغاز سال تحصیلی که هزاران کودک دبستانی شاخه های گل دردست باصدشوق وذوق درمدارس شان شادی میکردندحضور نداشته باشد.باعث شدتا پسرم یک هفته بعدازهمکلاسیهایش آن هم در مدرسه دیگری  برسرکلاس حاضرشود.

(توصیه می کنم فیلم مستندزندگی آقای مهندس سید هادی تهرانی را( اگرمی توانیدتهیه کنید)   حتماببینید.او وقتی شش سالش شده بودپدرومادرش بخاطرعدم تسلط به زبان آلمانی  ونداشتن امکانات تحصیلی  تصمیم گرفتند اورا از آلمان به تهران بفرستندتاحداقل دوره ابتدائی را درتهران بگذراند،تابعدانشاألله فرجی بشود.که روزبعدبطور اتفاقی صدای زنگ در بلند می شود. دررا بازمی کنندمی بینند پلیس آلمان پشت درایستاده وبه پدرومادر سیدهادی می گوید:شما بچه مدرسه ای دارید.از فرداباید اورابه مدرسه بفرستیدوگرنه می آییم وبه زور بچه را از شما میگیریم. پدرومادر سیدهادی که ازخدا می خواستند چنین اتفاقی بیفتدومنتظر چنین معجزه ای بودند(عدو شود سبب خیر اگرخدا خواهد)باتمام ذوق خداراشکرکرده وازفردا بچه شان را به مدرسه فرستادند.حالاسالها ازآن ماجرامی گذردواوحالا یکی ازسه شریک شرکت  مشهورومعروف وبین المللی«B-R-T» آلمان است. اکنون او برای خودش کسی وبرای اسلام وایران وجهان افتخاری شده است.

 مقایسه کنید بین پلیس نامسلمان آلمان وبین پلیس مسلمان ومتدین وشیعه ایران.واگر به شاخ سبیل یاپرقبای کسی بر نمی خورد مقایسه ای هم بکنید بین قانون یک کشور غیر اسلامی که کودکان را به اجباربه مدرسه می فرستدتا برای خودکسی شوندوقانون یک کشور اسلامی شیعی پیروولایت فقیه،که کودکان رابه اجباراز تحصیل باز می دارد.

 فقیهی می گفت: امروزسرپیچی ازقانون یک خلاف نیست بلکه یک گناه است. خواننده ارجمند! با وجدان بیدار قاضی اعمال خودت باش! اگر یک بچه مهاجررادرمدرسه ای ثبت نام کنند که به احتمال حداقل پنجا پنجاممکن است برای آینده اسلام وایران وافغانستان مفیدباشد.باتخلف چنین قانونی کدام حکم خدا برزمین می ماند؟!).