بقالهای همسایه مان:

نوشتارفوق مرا بیادداستانی انداخت که یکی ازدوستانم ازصفهان برایم تعریف کرد:می گفت درمردسه علمیه ای درس می خواندیم درراه رفتن به مسجد که ظهرها برای اقامه نمازجماعت می رفتیم چندتا بقالی بودند.

یک روز به مناسبت سالروز اشغال افغانستان توسط ارتش سرخ شوروی درمقابل کونسولگری آن کشور تجمع کرده ودست به تحصن زدیم مهاجرین زیادی جمع شده بودند که همه باهم شعار الله اکبر وخمینی رهبر ومرگ بر شوروی سرمی دادند.

برژنف بگذرازسودای ببرگ 

همین خاک ازمسلمان است بلاشک

نمیدهم یک وجب خاکش به صدلگ 

چی حق داردکه بفروشد به تو سگ.

درآن سالها(جنگ ایران وعراق)ازبین تمام کشورهای دنیا فقط شوروی گاهی به سلام وعلیکهاوکرنشهاوچاپلوسیهای ایران پاسخ می داد.وایرانیها هم به همان دلخوش بودند.وقتی خبرتحصن واعتصاب به گوش مقامات بلند پایه رسیدازترس اینکه نکند روسیه هم برایران غضب کند گاردهای ضدشورش را تا به دندان مسلح کرده وبه جنگ مهاجرین بی دفاع فرستادند.یکی ازطلبه های مدرسه ماکه آدم فعّالی بود رفته بود بالای بام کونسولگری تا پرچم روسیه را بکشدپائین.سربازان مسلح ودرجه داران بی اراده ایرانی اولین کاری که کردندآن دوست مارا باگلوله طوری زدندکه ازارتفاع چندین متری آمد به زمین افتاد.همه راباچوب وچماق ومشت ولگدمتفرق کردند.یکعده ی که سرشان به تنشان می ارزیدراهم دستگیر کرده وبا خودشان بردند.نکته فراموش نشدنی وباونکردنی درآن واقعه برخورد بازاریان باما طلبه ها بود.مخصوصا همان بقالهای که درهمسایگی ما بودند.همان کسانی که بامادریک صف به نمازمی ایستادند.کسانی که بارها بامادست داده بوده به همدیگر نمازهایمان راتقبل الله گفته بودیم.حالا شده بودند دشمن ما.آنها فقط شنیده بودندکه افغانهاتظاهرات کرده.اینکه برعلیه کی وچرا؟اصلا خبر نداشتند.ماوقتی ازاعتصاب متفرق شده برگشتیم ازترس آن بقالها نتوانستیم وارد مدرسه شویم.با همان آهنهای نوک کچ که کره کره مغازه هارا می آوردند پائین،به ما حمله می کردند.اینقدر منتظر ماندیم تا یک طلبه ایرانی پیدا شد وافتاد جلو وما هم پشت سرایشان باصددلهره وتشویش آمدیم تا به مدرسه رسیدیم.استاد پرسید کجا بودید؟وقتی برای استاد تعریف کردیم، با تأسف گفت:العوام کالانعام.

پیش خودمان گفتیم شاید به امید رسیدن به ثواب بیشترمی خواستند مارا بزنند.افغانی آزاری و تیغ زدن ازافغانی برای ایرانیها یک فرهنگ شده.که من فکر نمی کنم کسی از برادران ایرانی که به این عادت مبتلاشده باشد اصلاتاآخرعمر آن را ترک کند.چون هم نون وآب داراست وهم بی دردسر وهم ثواب بیشتری دارد.ضمنااین اعتیادبرای جسمشان هم ضرری نداردفقط گاهی بعضیهاشان که لقمه بزرگی برمی دارندتوگلوشون گیر کرده وسرشان رابه باد می دهند.مثل یکی ازرؤسای تله سیاه که خیلی می خواست ثواب ببرد سرش را ازدست داد.

ماازته دل دادوفرياد می کنيم که با ايران برادريم وايرانيها بخاطر فريفتن ماومردم دنياچنين شعاری می دهند ويک قدم ازما جلو ترهست نمی دانم چنين آرزوی بکنم که ماهم مثل ايرانيها مردم فريب بشيم تابه آنها برسيم يانه؟

 نظر تو خواننده عزيز چيه؟

موفق باشيد.راستی عيدتان پيشاپيش مبارک فقط به من گوش کنيد نرويد سبزی لغت.برويدسرقبر مرده هاتان فاتحه ای بخوانيدتا آنها هم روحشان ازشما شاد شوند وهم خودتان آرامش پيدا کنيد.ياحق.